Pteridium aquilinum

Pteridium aquilinum to duża paproć o pędach osiągających do 1,5 metra długości. Liście są trójpodzielne, zielone, a ich kształt przypomina sylwetkę sokoła, stąd pochodzenie jednego z polskich nazw – sokołek. Spory są produkowane na dolnej stronie liści, w sporangiach rozmieszczonych w rzędach. Rośliny te mogą tworzyć duże pokrowcowe łąki, szczególnie w terenach leśnych, na pastwiskach i na terenach po wylesieniu.

Pteridium aquilinum preferuje siedliska z dobrą wilgotnością, ale toleruje również suchsze warunki. Występuje na pastwiskach, w lasach, na brzegach dróg i w terenach uprawnych. Rośnie najlepiej na glebach lekkich i żyznych, ale może przetrwać w warunkach niskiej żyzności i zanieczyszczenia. Występuje w różnych strefach, od nizin do gór, aż po 3000 metrów n.p.m.

Bracken nie jest rośliną uprawianą w ogrodnictwie z powodu jego inwazyjnych cech. Jednak w niektórych regionach jest wykorzystywany jako pokrycie ziemi w warunkach naturalnych. Roślina ta rośnie szybko i może tworzyć gęste łąki, co może utrudniać rozwój innych roślin. W uprawie wymaga dobrze nasłonecznionego miejsca i gleby z dobrą drenażem. Warto zwracać uwagę na to, aby nie rozprzestrzeniał się niekontrolowanie.

Pteridium aquilinum ma długą historię użytkowania. Młode liście były kiedyś spożywane jako warzywa, ale ze względu na obecność toksycznych substancji (np. tianin) ich spożycie jest obecnie niezalecane. Roślina ta pełni też rolę pokarmową dla zwierząt, choć może być trująca dla bydła w dużych ilościach. W medycynie ludowej była wykorzystywana do leczenia różnych chorób, ale jej działanie terapeutyczne nie zostało potwierdzone naukowo. W krajobrazie naturalnym pełni rolę stabilizującą glebę i zapewniającą siedlisko dla innych gatunków.