Amaranthus graecizans

Amaranthus graecizans, 1–8 dm yüksekliğinde, monoik, yıllık (terofit) bitkilerdir. Gövdeleri dik veya yükselen, genellikle tüysüz (bazen uç kısımlarda seyrek tüylü), açık renkten siyah-kahverengiye veya kırmızımsı renklere kadar değişebilir ve genellikle dallanmıştır. Yapraklar genellikle yeşil, ovat-romboidal veya uzunlamasına, yaprak uçları sivri veya yuvarlak, bazen uçta küçük bir çıkıntı (mukron) bulunur. Gövde ucuna doğru yapraklar daha küçüldüğü gözlemlenir. Çiçekler, genellikle kırmızımsı renkte, yaprak eksenlerinde toplanmış glomerat (kümelik) şekilde bulunur. Çiçek sapları (1.0–6.0 cm) uzunlukta, yapraklara tutunur. Erkek çiçekler 3 tepale sahiptir, dişi çiçekler ise 3 tepale, genellikle sivri ve bazen mukronlu uçlara sahiptir. Tohum, kahverengi, yarım küresel, kabuklu ve kırılgan bir meyve içinde yer alır. Tohumlar lens şeklinde, 1.0–1.5 mm çapında, siyah veya koyu kahverengidir.

Amaranthus graecizans, Paleotemperate bölgelerde doğal olarak yetişir. Avrupa, Orta-Batı Asya ve Kuzey Afrika'da endemiktir. Bazı Avrupa ülkelerinde, Kuzey Amerika, Güney Afrika ve Avustralya'da ise girmiş bir tür olarak kabul edilir. Türkiye, Hırvatistan, Belçika, Fransa, Hollanda, İngiltere, Ukrayna, Danimarka, Özbekistan, İsrail ve diğer bölgelerde bulunur. Özellikle ılıman iklimlerde, açık alanlarda, tarım arazilerinde ve yollar kenarlarında yaygınlaşmıştır.

Amaranthus graecizans, genellikle tarım arazilerinde, yollar kenarlarında ve açık alanlarda doğal olarak yetişir. Toprak türüne karşı çok seçici değildir, ancak ılıman iklimlerde en iyi gelişir. Yıllık bir bitki olduğu için tohumla çoğalır. Tohumlar toprakta kışlayabilir ve baharın başlarında çimlenmeye başlar. Bitki, ılıman sıcaklıklarda hızlı büyüyebilir ve kısa sürede olgunlaşır. Tarımda yabancı otlar arasında yer alır ve bazen zararlı olarak kabul edilir.

Amaranthus graecizans, genellikle tarımda yabancı ot olarak görülür. Ancak bazı kültürlerde besin olarak kullanılır. Yaprakları, bazı bölgelerde salata veya pişirme amaçlı tüketilir. Tohumları, bazı yerlerde tahıl olarak kullanılır. Ayrıca, bitki, ekolojik araştırmalarda doğal ot topluluklarının incelenmesinde rol oynar. Bazı ülkelerde, bitki doğal habitatlarda yerel türlerle rekabet edebilir, bu nedenle invazif potansiyeli gözlemlenir.