Skrzydłorzech kaukaski

Skrzydłorzech kaukaski to drzewo o wysokości dochodzącej do 25–30 metrów, z rozpostartą, szeroką koroną. Liście są prostolinienne, parzysto-szczecinkowate, złożone z 7–13 owalnych, jasnozielonych listków. Kwiaty są drobne, bezbarwne, rozwijają się w wiotkie, wisiące szyszkowate kwiatostany. Roślina jest anemofilna – zapylana przez wiatr. Owoc to orzech z charakterystycznym, cienkim, skrzydlatym pokrowcem, który ułatwia rozprzestrzenianie się nasion. Drzewo to rośnie wolno, ale osiąga dużą długość życia i dobrze znosi zimy.

W swoim naturalnym środowisku Skrzydłorzech kaukaski rośnie wzdłuż strumieni i rzek, na wilgotnych, żwirowatych i gliniastych gruntach. W Europie uprawia się go głównie w parkach i ogrodach krajobrazowych, gdzie ceni się jego estetyczne formy i oryginalne liście. W Polsce występuje zarówno w naturalnych stanach, jak i w uprawie, głównie w regionach o cieplejszym klimacie.

Skrzydłorzech kaukaski uprawia się jako drzewo ozdobne w ogrodach i parkach. Wymaga wilgotnego, dobrze drencowanego gruntu i słońca lub półcienia. Dobrze znosi zimy, ale w bardzo chłodnych regionach może wymagać ochrony przed mrozem. Roślina rośnie wolno, ale osiąga dużą wysokość. Nasiona siewne germinują po długim przesiewie zimowym, a sadzonki można również rozmnażać przez szczepy.

Skrzydłorzech kaukaski jest głównie uprawiany jako drzewo ozdobne w krajobrazach ogrodowych. Drewno tej rośliny jest twardy, cięte i wytrzymałe, wykorzystywane dawniej w rzemiosle i budownictwie. W niektórych regionach nasiona są jedzone, choć nie są powszechnie konsumowane. Roślina ta ma też znaczenie ekologiczne, ponieważ stabilizuje brzegi rzek i zapewnia siedlisko dla różnych gatunków ptaków i owadów.