Melocactus glaucescens

Melocactus glaucescens został opisany w 1972 roku przez Buininga i Brederoo. Występuje naturalnie w północno-wschodniej Brazylii, gdzie jego siedliskami są skałkiste tereny i gorące pustynie. Jest to jedyny przedstawiciel swojego gatunku w obrębie rodziny Cactaceae, który jest endemitem tego regionu. Z powodu utraty siedlisk, na które wpływa działalność człowieka, gatunek ten jest zagrożony. Roślina ta jest częścią zasobów naturalnych Brazylii i jej ochrona jest kluczowa dla zachowania różnorodności biologicznej regionu.