Lactuca sibirica

Lactuca sibirica to trwała roślina z pionowym, zwykle rozgałęzionym korzeniem szpilkowym. Stok ma długość 30–100 cm, jest prosty, gładki, prosty lub rozgałęziony w górnej części, gładki lub wyżłobiony, o odcieniu szarozielonego do fioletowego. Liście mają kształt liniowy, 12–16 × 2–3 cm, niepodzielone, z całobrzegiego, ząbkowanego lub pędzlowo-zielonego brzegu. Liście bazalne mają sercowaty, półobwodowy podstawę. Kwiatostan to korymb lub korymbowaty pęczek. Kwiaty są duże (do 3,3 cm) na cienkich pędach, z wieloma (ok. 20) płatkami. Czółka mają długość 12–15 mm, często z fioletowym odcieniem, lekko owłosione na końcach. Płatki są niebieskie. Owoc to owalny, oliwkowy, 4–5 × 1–1,5 mm, tyleż długi co ¼ długości ciała. Szypułki są białe lub żółtawo-zielone, o długości 5–9 mm. Liczba chromosomów to 2n = 16, 18.

Lactuca sibirica rośnie w różnych siedliskach, często w wilgotnych lasach, na łąkach, brzegach rzek i w górach. Występuje w szerokim pasie klimatycznym, od północnej Europy po północne Azji, co wskazuje na jej dobre adaptacje do zmiennych warunków.

Chociaż Lactuca sibirica nie jest uprawiana w dużym stopniu, może być hodowana w warunkach ogrodowych jako roślina ozdobna lub do eksperymentalnych badań botanicznych. Wymaga wilgotnego, lekkiego gruntu i częściowego cienia do pełnego słońca. Roślina jest odporna na mrozy i może rosnąć w różnych warunkach glebowych.

Lactuca sibirica nie ma znaczenia gospodarczego, ale pełni rolę w ekosystemach jako gospodarz dla grzyba Puccinia minussensis. Może być również używana w badaniach botanicznych dotyczących interakcji roślin z patogenami oraz adaptacji do różnych warunków klimatycznych.