Lactuca biennis

Lactuca biennis to herbaciana roślina z rodziny Asteraceae, rosnąca w formie rocznej lub dwuletniej. Wysokość rośliny wynosi od 15 do 300 cm. Liście kłonowe są owalne, całobrzegie lub zębatego brzegu, czasem owłosione lub grube. Kwiaty są ułożone w synflorescencję paniculiformną, z 15 do 50 kwiatów w każdym pędzlu. Kwiaty mają ligulowe korony, które mogą być żółte, niebieskie lub białe. Involucre ma długość 7,0–12,0 mm. Nasiona są fusoidalne, spłaszczone, o długości 4,0–5,0 mm, brązowe, z 4–6 żebrami i wyraźnym dziobkiem. Płatek papyrowy ma kolor brązowy i długość 4,0–6,0 mm.

Lactuca biennis rośnie w różnych siedliskach, w tym na łąkach, brzegach lasów, drogach i wzdłuż torów kolejowych. Preferuje wilgotne i żyzne gleby, ale może przetrwać w warunkach mniej korzystnych. Roślina ta jest szeroko rozprzestrzeniona w Ameryce Północnej, obejmując obszary od Labradoru i Nowej Fundlandii po Alaskę i Kalifornię.

Lactuca biennis nie jest uprawiana w ogrodnictwie, ale może rosnąć jako roślina dzika w warunkach naturalnych. Roślina może być łatwo uprawiana w warunkach ogrodowych, jeśli zapewni się jej odpowiednie oświetlenie i wilgotną glebę. Roślina toleruje cień, ale najlepiej rośnie na słonecznych stanowiskach. Roślina nie wymaga intensywnego nawożenia, ale regularne podlewanie poprawia jej rozwój.

Lactuca biennis nie jest uprawiana komercyjnie, ale może być stosowana jako roślina ozdobna w ogrodach. Roślina może również pełnić rolę rośliny pokrywowej w ekosystemach naturalnych. Nie ma danych na temat użycia tej rośliny w medycynie tradycyjnej lub kuchni. Roślina może być używana jako pożywienie dla zwierząt pastwiskowych w pewnych regionach.