Kukułka szerokolistna

Kukułka szerokolistna ma tubery głęboko podzielone na 2–5 części, z lekko wydłużonym końcem. Stosunek do światła i wilgoci jest wysoki, a pęd może osiągać do 75 cm długości, z 4–8 odległymi liśćmi. Liście są prosto stojące lub lekko nachylone, mogą mieć brązowe plamki. Kwiaty są ułożone w kwiatostymie owalnym lub cylindrycznym. Zewnętrzne segmenty periantego mają 6–12 mm długości, są owalne lub jajowato-liniowe i zakończone ostrym końcem. Wewnętrzne segmenty mają kształt odwróconego liniowego do jajowatego. Płatek spodka (labellum) ma 5–14 mm długości i 6–15 mm szerokości, jest podokrągły lub szerszy niż długi, całobrzegi lub trójpodzielony. Spodek jest zagięty w dół, stożkowato-cylindryczny, a jego długość odpowiada długościi siodła. Liczba chromosomów wynosi 2n = 80.

Kukułka szerokolistna preferuje wilgotne łąki i bagienne tereny, często rośnie w tych środowiskach na terenach lekko zasolonych lub z obecnością torfu. Wymaga dobrze nawodnionego gruntu i odpowiedniego pH. Roślina może występować w różnych typach bagien, w tym w bagieniach torfowych i wodnych.

Kulturowanie kukułki szerokolistnej wymaga specjalistycznego podejścia, ponieważ roślina jest wrażliwa na warunki środowiskowe. Należy uprawiać ją w cieniu lub półcieniu, w dobrze nawodnionym gruncie o lekkim pH. Należy unikać suszy i nadmiaru światła. Roślina może być trudna w uprawie z powodu wymagań na temat mikroorganizmów gruntu, które wspomagają jej rozwój.

Kukułka szerokolistna jest głównie ceniona jako gatunek ozdobny i jest obiektem zainteresowania botanicznych i przyrodniczych. Nie ma znaczenia gospodarczego, ale jest ważnym elementem ekosystemów bagien i łąk. Roślina jest chroniona w wielu regionach ze względu na ograniczoną liczebność i wrażliwość na zmiany środowiskowe.