Ipomoea acanthocarpa

Ipomoea acanthocarpa to owłosiona, pnąca się roślina. Liście są pędolone, o wymiarach 2–11 × 1,5–8 cm, o kształcie owalnym lub trójkątnym, z krótkim, ostro zakończonym lub ostrym końcem, często z ząbkami i czasem płytko dwulistnowato rozdzielonymi. Nerwy na spodzie liści są wyraźnie widoczne. Pędole mają długość 1–8 cm. Kwiaty występują w małych, zgrupowanych kłaczkach, z pędami 1–6 cm, często gruby i lekko zgrubiający w górnej części, czasem z warzy. Listki owinięte są skaliście, znikające. Osiadki są lekko nierówne, 5–10 × 3,5–7 mm, z białymi brzegami, zewnętrzne owalne, ostre, z wypustką, zwykle wyraźnie warzy, a wewnętrzne zakończone wypustką, gładkie, lekko większe. Korona ma 2–3 cm długości, funtusowatą, różową lub białą, z wyraźnymi pasami kończącymi się wypustkami. Owoc to workowata, o średnicy 9–10 mm, kulista, z wyraźnym, trwałym słupek i gładka. Nasiona mają 5,5 mm długości, są szare i długowłose.

Ipomoea acanthocarpa występuje w różnych siedliskach, w tym w lasach, na pastwiskach i wzdłuż strumieni. Rośnie w ciepłych, wilgotnych regionach, często w miejscach z częściowym zacienieniem.

Roślina ta nie jest powszechnie uprawiana, ale może być hodowana w ogrodach tropikalnych lub w ogrodach zimowych. Wymaga ciepłego i wilgotnego klimatu, oraz dobrze odżyconego, przepuszczalnego gleby. W uprawie potrzebuje wsparcia do pnącza i odpowiedniego zacienienia.

Ipomoea acanthocarpa nie jest znana z żadnych znaczących użytków gospodarczych, lecz może być czasem hodowana jako roślina ozdobna ze względu na jej kwiaty i zdrowy wygląd. W niektórych regionach może być używana lokalnie w medycynie ludowej, choć brakuje potwierdzeń naukowych.