Grimmia laevigata

Gametofit Grimmii laevigata jest dioiczny. Liście wewnętrzne perichetialne u samiczek mogą osiągać do 2 mm długości, są owalne do szeroko owalnych, z hyalijną częścią w dolnej połowie. Liście wewnętrzne u samców są krótsze, do 1 mm, również szeroko owalne, z ostro zakończonymi końcami. Rośliny mają postać poduszkowatą, młode pędy często pojawiają się z rozkładających się roślin, a liście mają postać skali. Stosy są proste, niewiele rozgałęzionych, z dobrze rozwiniętą osią centralną. Liście na dolnej części łodygi są skali, a w miarę zbliżania się do wierzchołka stają się dłuższe, 1,2–1,8 mm, rzadko do 3 mm. Ich kształt w naturalnym środowisku jest szeroko wklęsły lub wklęsły, a brzegi są płaskie. Występują również wąskie rzędy komórek.

Grimmia laevigata występuje głównie na suchych skałach i w miejscach o niskiej wilgotności. Rośnie w różnych regionach Europy i Ameryki Północnej, w tym w Flanders, DK, NO i Vermont-US. Gatunek ten preferuje suchy mikroklimat i często rośnie na skałach, gdzie inne rośliny trudno się rozwijają.

Grimmia laevigata jest trudna do uprawy w warunkach kulturowych. Wymaga bardzo specyficznych warunków, takich jak niska wilgotność i odpowiednie oświetlenie. Roślina najlepiej rośnie na suchych, skalistych podłożach, co utrudnia jej uprawę w ogrodach lub szklarniach. Nie jest powszechnie uprawiana i rzadko pojawia się w kolekcjach botanicznych.

Grimmia laevigata ma ograniczone zastosowanie w praktyce. W głównej mierze jest obiektem badań botanicznych i ekologicznych. Nie jest używana w medycynie, ogrodzie czy innych zastosowaniach praktycznych. Jako mch suchy, może pełnić rolę w ekosystemach skałkowych, ale nie ma znaczenia gospodarczego.