Glinus oppositifolius

Glinus oppositifolius to roślina jednoroczna, rozgałęziająca się od podstawy, z pędami często przyziemnymi, które mogą tworzyć maty o średnicy do 1 metra. Młode części pędów pokryte są prostymi, falistymi włoskami, zwykle ułożonymi w jednej linii. Liście są rosetopodobne, krótkotrwałe i przykłonowe, zielone, gładkie lub lekko włosate, z krótkimi ogonkami (3–10 mm długimi), całobrzegie lub drobno zębatobrzegie, o kształcie owalnym, eliptycznym lub wąsko eliptycznym, o długości 15–55 mm i szerokości 3–20 mm. Kwiaty są zebrane w grupy, z nierównymi szypułami 7–20 mm długimi, rzadziej bez szypuł. Płatkowate elementy kwiatowe są zazwyczaj brakujące, a działki okwiatu mają różową lub białą barwę, czasem stają się czerwone w późnym stadium. Owoc ma kształt cylindra, a nasiona są czerwone lub brązowe, 0,3–0,5 mm długości, z kolikulowaną powierzchnią.

Glinus oppositifolius rośnie w różnych środowiskach, w tym w wilgotnych, lekko zasolonych terenach, na brzegach rzek, wzdłuż dróg i w obszarach uprawnych. Preferuje ciepłe i suchsze klimaty, ale może się rozwijać w różnych warunkach glebowych, w tym na glebach lekkich i żwirowych. Roślina ta jest często spotykana w Afryce Subsaharyjskiej, Azji Południowej i Wschodniej, a także w Australii.

Glinus oppositifolius nie jest uprawiany jako roślina ozdobna, ale może być obecny jako chwast w uprawach rolniczych. Roślina ta rozwija się najlepiej w ciepłym i słonecznym miejscu, z dobrym odpływem wody. Nie wymaga intensywnego nawożenia, ale może korzystać z lekkiego podlewania w czasie suszy. Roślina ta jest odporna na suszę i może rosnąć w niesprzyjających warunkach.

Glinus oppositifolius nie ma znaczenia gospodarczego, ale czasem jest badany pod kątem potencjalnych właściwości leczniczych. Roślina ta może pełnić rolę pokarmową dla niektórych zwierząt, ale nie jest znana jako źródło pożywienia dla ludzi. W niektórych regionach może być używana w medycynie ludowej, ale brakuje badań naukowych potwierdzających jej skuteczność.