Glinus lotoides

Glinus lotoides to roślina roczna, o pędach leżakowatych lub stojących, osiągających do 2 metrów długości, choć najczęściej są krótsze, do 70 cm. Liście są szare lub jasnozielone, czasem dwukolorowe, z wypukłą lub zębioną krawędzią, o owalnym lub niemal okrągłym kształcie. Kwiaty grupują się po 4–12 sztuki, są białe lub żółtawo-zielone, czasem pomarańczowe wewnętrznie. Perystomia są owalne lub owalnie wydłużone, a nasiona są drobne, ciemnoczerwone lub prawie czarne, z widocznym sznureczkiem.

Glinus lotoides występuje w różnych siedliskach, głównie w obszarach suchych i nasłonecznionych, takich jak łąki, brzegi dróg, tereny zabudowane i zniszczone ekosystemy. Roślina ta jest dobrze przystosowana do warunków suchych i może rosnąć na glebach lekkich i żwirowatych. Występuje w wielu krajach Europy, Afryki i Azji, a także w innych regionach, gdzie została wprowadzona.

Glinus lotoides nie jest uprawiana w ogrodach lub rolnictwie, ale czasem może być obecna jako pasożyt lub roślina chwastowa w uprawach. Roślina ta rośnie samowolnie w miejscach z dobrą nasłonecznieniem i dobrą przepuszczalnością gleby. Nie wymaga intensywnego pielęgnowania i może rosnąć w warunkach niskiej wilgotności. W uprawie ogrodniczej nie jest zalecana z powodu możliwości szybkiego rozprzestrzeniania się.

Glinus lotoides nie ma znaczenia gospodarczego, ale czasem jest badana z punktu widzenia botanicznego i ekologicznego. Roślina ta może pełnić rolę rośliny chwastowej w niektórych uprawach, ale nie jest używana w medycynie, kuchni czy dekoracji. W niektórych regionach może być obserwowana jako obcy gatunek inwazyjny, który wpływa na ekosystemy lokalne.