Enterolobium contortisiliquum

Enterolobium contortisiliquum to drzewo o pędach gładkich i bez nasion. Liście są dwukrotnie parzystopłatkowe, a ich płatki są przeciwległe, owalne i mają aktyndromową naczyniowatość. Kwiaty są osadzone w gromadzkich kwiatostanach, osiowych, bez pędów. Kwiaty są regularne, mają białą, rurkowatą koronę i pięć działek. Androcyj to jednoniciowy, a pylniki otwierają się wzdłużnie. Owoc to samara, płaski, liniowy owoc, o gładkiej, czarnej powłoce. Są one osadzone bez pędów. Owoc ma płaskie nasiona o brązowej powłoce i bazalnym szlaku.

Enterolobium contortisiliquum występuje w różnych siedliskach, w tym w suchych regionach, jak półpustynne tereny Brazylii, oraz w wilgotniejszych środowiskach. Drzewo to jest często spotykane w rejonach tropikalnych i subtropikalnych, gdzie toleruje zarówno suchy, jak i wilgotny klimat. Może rosnąć na glebach piaskowych, lecz najlepiej rozwija się na glebach żyznych i dobrze drenczonych.

Enterolobium contortisiliquum rośnie najlepiej w ciepłym klimacie i dobrze dopuszcza promieniowanie słoneczne. Drzewo to toleruje różne warunki glebowe, lecz preferuje żyzne, dobrze drenczony grunty. W uprawie wymaga regularnego podlewania, zwłaszcza w czasie suszy. Roślina jest stosunkowo odporna na choroby i szkodniki, co czyni ją dobrym wyborem do ogrodów i parków w ciepłych strefach klimatycznych.

Enterolobium contortisiliquum jest wykorzystywane głównie w celach ozdobnych w krajobrazowym ogrodzie i w parkach. Dzięki swojej otwartej koronie i charakterystycznemu pędowi, drzewo to często służy jako drzewo oporowe lub cieniujące. W niektórych regionach może być również używane w celach leśnych, choć nie jest głównym źródłem drewna. Gatunek ten ma również potencjał w odbudowie ekosystemów i zapobieganiu erozji gleby dzięki swojemu systemowi korzeniowemu.