Echium orientale
Echium orientale L.
Echium orientale to gatunek rośliny z rodziny Boraginaceae, występującej w rejonie Czarnego Morza w północnej Turcji. Roślina ta, znana również jako Megacaryon orientale, rośnie w wilgotnych lasach bukowych i modrzewiowych na wysokościach 1050–1500 m n.p.m. Charakteryzuje się dużymi, jasnymi liśćmi, asymetrycznymi kwiatami i wyjątkowo dużymi owocami. Pierwszy opis naukowy podał Carl Linnaeus w 1753 roku, a później została przeklasyfikowana do osobnego rodzaju Megacaryon na podstawie badań genetycznych.
Description
Echium orientale to roślina dwuletnia, która wyrasta w małych zaroślach w lasach. Jej liście bazalne mogą osiągać długość ponad 60 cm i szerokość 30 cm. Kwiaty są lekko asymetryczne, a owoce znacznie większe niż u innych gatunków z tej rodziny. Roślina ta została po raz pierwszy opisana przez Linneusza w 1753 roku, początkowo przypisana do rodzaju Echium. Późniejsze badania genetyczne wykazały, że należy do osobnego rodzaju, dlatego została przeklasyfikowana do Megacaryon. W literaturze naukowej dyskusja nad jej klasycyzacją trwała długo, a ilustracje typotypu zostały opublikowane w pracach Burtt'a.
Synonyms
Megacaryon armenumMegacaryon orientaleOnosma megaloapermaEchium grandiflorumOnosma megalosperma
