Amaranthus albus

Amaranthus albus to jednoroczna, monocyjna roślina, zwykle dorastająca do 85–120 cm wysokości. Stosunkowo proste, pionowe pędy są białe lub białe z zielonym odcieniem, intensywnie rozgałęziające się. Liście mają zielone, często bladozielone, owalne lub eliptyczne blaszki, z falistymi krawędziami i charakterystyczną białą żyłką przy krawędzi. Kwiaty są rozdzielnopłciowe, zielone, złożone w glomerulowe zarośla. Owoce mają kształt elipsoidalny, ciemnobrązowe, a nasiona są płaskie, ciemne i bardzo małe. Roślina kwitnie wiosną i rozwija się w warunkach ciepłych i suchych.

Amaranthus albus preferuje miejsca antropogeniczne, takie jak drogi, tereny zabudowane, pola uprawne i zniszczone tereny. W Arabii Saudyjskiej rośnie na wysokości około 300 m n.p.m. Roślina nie wymaga żadnych szczególnych warunków glebowych i może rosnąć nawet na niewielkich ilościach gleby, co zwiększa jej potencjał inwazyjny.

Amaranthus albus nie jest uprawiana w Polsce jako roślina ozdobna ani spożywcza. W przypadku przypadkowego wprowadzenia do uprawy, roślina może szybko rozprzestrzenić się w terenie, szczególnie w ciepłych i suchych regionach. Ze względu na jej zdolność do szybkiego wzrostu i rozprzestrzeniania się, należy do gatunków trudnych do kontrolowania. W uprawie wymaga warunków słonecznych i dobrze drenowanych gleb.

Amaranthus albus nie ma znaczenia gospodarczego w Polsce. W innych regionach świata może być stosowany jako pokarm dla zwierząt lub jako źródło paszy. Roślina zawiera pewne ilości białka i witamin, ale nie jest uprawiana w dużym stopniu. Ze względu na swoje właściwości inwazyjne, w wielu miejscach jest uznawana za chwast, który może negatywnie wpływać na uprawy rolnicze i ekosystemy naturalne.